Some of us fear what will happen after death. We are concerned about the fate of our bodies or about the judgment or the unknown out there. Some of us fear the process of dying, the pain we think we are going to experience, the indignity that perhaps we will go through, the burden our experience will bring to those we love. But most of us fear the loss of life - that is, the loss of mastery, that we have developed painfully, slowly over time, the incompleteness we may experience at the time of our death, the separation, of course, from our loved ones and those we have grown to appreciate so much about life.

How do I want to go? How would I want to die? How would I look? I certainly do not want to die too old to the point of being so useless and dependent on others. I don’t  know what it is going to be like when it is my turn, who will be there for me, who is going to shoulder the medical or hospital expense.

In the end, I believe God knows what is best and whatever way the end will come, God will give the grace.

(via tumblrbestfriend)

Hindi niya alam kung gaano ko katagal hinawakan ang salitang, “Kaya ko pa”. Bago ko binitiwan ang salitang, “Ayoko na”.

Ang hirap manghula ng nararamdaman ng tao lalo na’t kung ayaw niya iparating sa’yo ang kanyang totoong nararamdaman. Mamaya, mali pala ‘yang iniisip mo, pagkakaintindi mo. Na para bang kailangan mo na lang manahimik para hindi mo ma-misinterpret ang mga bagay-bagay. Mahirap. Malabo.　

Minsan, hangga’t kaya ko naman, gagawin ko, titiisin ko eh. Pero minsan, gusto ko na lang din magbreakdown dahil sa mga patong patong na problema at mga bagay na nakakainis, nakakairita. Nagiging mahina din naman ako kapag sobra na, kapag hindi ko na kaya. Hindi naman kasi dapat lagi akong okay, lagi akong masaya tapos deep inside I’m slowly dying. Kailangan ko rin naman ipakita sa mga tao na mahina ako para hindi nila abusuhin ang inaakala nilang kalakasan ko. 

Hi pogi! Kamusta ka? Ako, eto okay lang. Parang hindi nagkakatext eh no? Wala lang, trip ko lang gumawa ng post for you. Alam ko namang hindi mo ‘to mababasa kasi hindi ka naman masyadong nag-oonline. At hindi ka na rin napapadpad halos dito sa Tumblr. Pero gusto ko pa ring magpost dito kasi wala lang. Haha.

Una. Gusto ko lang sabihin na mahal kita. Mahal talaga kita. 11 days and counting ‘til forever. Ewan ko ba, parang ang tagal tagal na nating magkakilala na para bang super tagal na. Ang bilis ng panahon, no? Parang dati lang, ako yung tulay niyo ng isa kong kaibigan. Tapos bigla ganto, biglang tayo. Hindi lang magjowa, mag-asawa pa. Hihi.

Pangalawa. Gusto kong sabihin na salamat. Salamat sa lahat pogi. Sa mga bagay na binibigay mo sa akin, sa paglalaan ng oras sa pakikinig, sa pagbabasa ng kadaldalan ko sa buhay, sa pag-aalaga sa akin, sa tiwala, sa pagmamahal. Basta, sa lahat. Maraming salamat.

Pangatlo. Sorry sa lahat ng mga nagawa o nasabi ko sa’yong ikinasama ng loob mo. Sorry talaga. Hindi ko ‘yun minimean. Sorry ha? Alam mo kahit nag-aaway tayo, mahal kita. Masakit nga lang sa puso ‘pag nag-aaway tayo. Pero alam ko/mo na nag-aaway tayo to grow up at matuto sa mga bagay-bagay. 

Pang-apat. Maswerte ka daw sa akin. Haha. Oh, sila nagsabi nun. Ayun, huwag na masyadong bully ha? Pogi ka pa man din. Haha.

Basta kung may problema, andito lang naman ako. Magsabi ka lang sa akin. Remember the agreement? Ayun. Basta hindi mo lang ako asawa, kaibigan mo rin ako. Kaya lagi mong tandaan na andito lang ako palagi sa tabi mo at mahal kita. Alam mo naman ‘yun, diba? Mag-iingat ka palagi, ha? ‘Wag na masyadong mean, ha? Haha. I love you, Pogi! :*

Hi. Wala lang. Grabe, ngayon na lang ako ulit nakapagpost kasi busy ako sa outside world. Kung mag-oonline man ako, Facebook, Twitter then punta lang ako sa Tumblr page ko tas tambay then soundtrip. Paano.. Busy sa boyfriend, sa mga kaibigan, sa kung anu-ano pang kachenesan. Nahawa na rin ako sa mga iba kong kaibigan na tinamad nang mag-Tumblr. Buhay nga naman. Parang dati lang, sobrang adik ako sa Tumblr. Samantalang ngayon, unti-unti na akong nasasanay na hindi binubuksan ‘tong account na ‘to tuwing ako’y nag-oonline. Ibang-iba na rin kasi ang Tumblr ngayon. Malaki ang pagbabago. Pero gayunpaman, nakakabilib din ‘yung mga taong patuloy na nagpopost dito. Naging routine na rin nila ang Tumblr araw-araw. Galing! :3

Namimiss ko na mga kaibigan ko dito. 

Pero sa sarili mo, hindi. Unfair!