2
http://24.media.tumblr.com/tumblr_n4a08a4KNM1ql4eoqo1_1397907370_cover.jpg
Plays: 20
Song: Demons
Artist: Tyler Ward and Kina Grannis

067. Demons

I wanna hide the truth
I wanna shelter you
But with the beast inside
There’s nowhere we can hide

No matter what we breed
We still are made of greed
This is my kingdom come
This is my kingdom come

When you feel my heat
Look into my eyes
It’s where my demons hide
It’s where my demons hide
Don’t get too close
It’s dark inside
It’s where my demons hide
It’s where my demons hide

The Scientist acoustic cover by Tyler Ward, Lindsey Stirling & Kina Grannis

mediwriter:

I am willing to fight for it. For you. For us.

y These random things.

These random things.

Isang araw niyaya mo ako para sa house blessing ng bago niyong bahay. Nagulat na lang ako dahil ‘di mo rin naman kasi nabanggit ‘yung tungkol dito. Ang laki, parang mansyon. Ang daming kwarto. Pinagawan din pala ako ng parents mo ng kwarto incase na gusto kong mag-sleepover do’n. 

Nakapagtataka lang dahil nakarating tayo doon ng hindi ko man lang alam kung saang parte ng Metro Manila iyon. Tinanong kita kung anong parte ‘yon ng Metro Manila pero ang sabi mo lang ay “Basta, mas malapit na sa’yo”. Hindi ako naniwala dahil parang jino-joke mo lang ako. So nagtanong ako sa tatay mo kung saang lugar ito pero hindi niya ako sinagot dahil busy siya sa mga tito’t tita mo. Tantya ko nasa parte lang ‘to ng Quezon City pero hindi pa rin ako kampante na ‘di ko alam kung saan eksaktong lugar ng bagong bahay niyo. Nagtanong ako sa ibang bisita pero sinagot nila ako ng, “Butuan City”.

Hinanap kita para i-confirm kung sa Butuan City nga ito. Pumasok ako ng bahay pero nalungkot lang din ako sa nakita ko. Imbes na puntahan ka ay dumiretso na lang ako sa kwarto ko. Dumaan ako sa harap niyo at nakita mo akong umiiyak at nagpupunas ng luha. Habang naglalakad papunta sa kwarto ko ay sinundan mo ako para magpaliwanag nang biglang dumating si Inay (nanay mo) at nakiusap sa akin na huwag ko raw siya iwan. Bigla ko siyang tinawag ng, “Ma..”. Tuluy-tuloy pa rin ang agos ng luha ko hanggang sa ako’y nagising.

Umiiyak ako nang ako’y nagising. Panaginip lang ang lahat ng ‘to. Panaginip lang pala. Panaginip lang. 

With Mr. Francisco. :D

"the past week leading to this day, have been crazy happy moments but today marks the start of what i know will be happier life with you. A life of freedom and adventure, A life of love that only seems to grow stronger as we get older. A life of laughter at the silliest of things. A life of growing with each other."

Hindi ko man maipaliwanag isa-isa sa ngayon kung anu-ano ‘yung pinagbago ko nang nakilala kita pero gusto ko lang magpasalamat sa’yo. Thank you! Maraming-maraming salamat!

Hindi mo lang binago ang pag-iisip ko sa mga bagay-bagay at sa kung anu-ano pang aspeto sa buhay, binago mo rin ang pakikitungo ko sa mga ito. Ikaw ang nagturo at nagpaunawa sa akin ng mga salitang simple, kuntento at masaya. Natutunan ko sa’yo ‘yung mga ‘yon habang hinahayaan mo akong makilala kita, habang hinahayaan mo ako maging parte ng buhay mo.

Masayang mabuhay kahit sa kabila ng lahat ng ‘to ay may mga problema kang pinagdadaanan. Sino ba namang tao ang walang pinagdadaanan ‘di ba? Gigising sa umaga - pasok sa trabaho/punta ng ospital - uuwi - matutulog - gigising ulit — pasok sa trabaho/punta ng ospital - uuwi - matutulog. Paulit-ulit. Naiisip ko na lang at the end of the day, nalampasan ko na naman ang isang araw na okay ang lahat. Sabi mo kasi sa akin, "Mag-pray lang tayo kay Lord." and that’s what I’m doing. 

Pinamulat mo sa akin ang totoong kahulugan ng buhay. Ayun, masarap palang mabuhay — ngayon ko lang ‘to nasabi sa sarili ko dahil hindi naman ako ganito noon na kapag may pinagdadaanan ay gusto nang takasan o magpakamatay. Seryoso, minsan ko na rin hiniling na sana mamatay na ako pero ngayon andito pa rin ako.

Ang galing talaga ni Lord.

Ang sarap mabuhay lalo na kung may nagbibigay sa’yo ng inspirasyon gumising sa umaga, gawin ang responsibilidad bilang isang indibidwal, magpakasaya at enjoy-in ang buhay. Ah basta! 

Ang sarap palang mabuhay.

Siguro nga gano’n ‘yun. iniisip natin na ang pinakamadramang buhay na meron tayo ay ‘yong nararanasan natin at hindi ng ibang tao, dahil nga tayo mismo ang nasa sitwasyon at tayo ang dumadaan sa mga pagsubok. Kaya para sa atin mabigat na ‘yon, madrama na ‘yon. 

Habang naghihintay ako ng transaksyon sa isang ospital kahapon, nakilala ko si Ate Ellen, apo siya nang isang pasyente. Kung pagbabasehan ang itsura, nasa 35-40 siguro ang edad niya. May asawa’t anak. So bale siya ang naging kausap, kasa-kasama ko habang naghihintay sa transaksyon.

Dinaldal niya ako. Habang nag-uusap kami tungkol sa mga bagay-bagay, bigla siyang nagkwento tungkol sa buhay. Nagkwento siya tungkol sa mga pinagdadaanan niya — pamilya at estado sa buhay. Sa sobrang daldal niya sa buhay niya, marami na ang pumapasok sa isip ko. Mga tanong at mga reyalisasyon tungkol sa pagkatao ko, sa buhay ko at sa buhay ng ibang tao. 

Noong una hindi ako naniniwala sa mga kwento ni Ate Ellen sa akin. Ang oa kasi at parang hindi kapani-paniwala, pero habang tumatagal ay lalo kong nakikita sa kanya na ang sakit at ang bigat ng pinagdadaanan niya. Hanggang sa umiyak na siya habang nagku-kwento sa akin at naramdaman kong ang bigat-bigat ng pakiramdam niya sa mga nangyayari sa buhay niya. Siguro wala siyang mapagbuhusan ng mga problema niya kaya naisipan niyang sa akin magkwento kahit hindi naman talaga kami magkakilala.

Sa dinami-dami ng pwedeng sabihan o pagkwentuhan ng mga problema sa buhay ng isang tao, isang estranghero pa ang napiling bahagian. Masayang nakakatakot. Masaya dahil kahit papaano ay naging instrumento o daan ako upang mapagaan ko ang pakiramdam ng isang tao. Takot? Siguro, baka. O baka hindi talaga takot kundi maingat — nag-iingat na lang din sa paglaan ng tiwala sa mga tao ngayon. Gayunpaman, salamat kay Ate Ellen dahil marami lang din akong na-realize sa mga kinwento niya.